PCKW omkeerbare hamerbreker zonder rooster
Dit product is een nieuw type hamerbreker in de hamerbrekerserie. Het wordt een omkeerbare hamerb...
Iedereen die langs een coatinglijn of een ovenruimte in de metallurgie is gelopen, heeft waarschijnlijk een groot, cilindrisch vat gezien dat onder de kamer is vastgeschroefd, gewikkeld in koelspiralen, met vrijwel geen zichtbare bewegende onderdelen. Dat is typisch een hoogvacuüm oliediffusiepomp , en zijn taak is om een kamer te nemen die al is opgeruwd door een mechanische pomp en deze verder in het hoge vacuümbereik te duwen, waarbij vaak drukken worden bereikt in het bereik van 10 tot negatief 4 tot 10 tot negatief 7 torr, afhankelijk van het ontwerp en de ondersteuningsomstandigheden.
In tegenstelling tot draaischuif- of scrollpompen heeft een diffusiepomp geen zuigers, rotoren of afdichtingen in het pomppad. Het berust volledig op een fysisch fenomeen: een snel bewegende stroom verdampte vloeistof die gasmoleculen opvangt en naar de uitlaat leidt. Deze afwezigheid van bewegende delen is een van de redenen waarom diffusiepompen nog steeds gebruikelijk zijn in faciliteiten die jarenlang een continue, betrouwbare werking nodig hebben zonder slijtagegerelateerde storingen.
In de praktijk worden diffusiepompen vrijwel nooit alleen gebruikt. Ze zijn afhankelijk van een hulppomp om gas aan de uitlaatzijde te verwijderen en het drukverschil te handhaven dat de dampstraal nodig heeft om correct te functioneren.
De kern van de werkingsprincipe van de oliediffusiepomp is een verwarmde ketel aan de onderkant van het pomplichaam, gevuld met een vloeistof met lage dampdruk, gewoonlijk een olie op siliconenbasis die wordt gekozen vanwege zijn thermische stabiliteit. Een verwarming onder de ketel brengt deze vloeistof gecontroleerd aan de kook, waardoor damp ontstaat die opstijgt door een centrale schoorsteenconstructie die is opgebouwd uit gestapelde mondstuktrappen, meestal drie of vier in een typische industriële eenheid.
Wanneer de damp elk mondstuk verlaat, zet deze met hoge snelheid naar buiten en naar beneden uit, waardoor een kegelvormige straal ontstaat. Gasmoleculen die in deze straal drijven, worden herhaaldelijk getroffen door dampmoleculen en in de richting van de beweging van de straal geduwd, dat wil zeggen naar de onderkant van de pomp en de uitlaataansluiting. Dit is moleculaire meesleuring: lichte gasmoleculen komen niet zozeer vast te zitten, maar worden botsing voor botsing naar de uitlaat geleid.
Zodra de dampstraal de watergekoelde buitenmuur bereikt, condenseert deze terug in vloeistof en loopt af naar de ketel om opnieuw te worden verwarmd, waardoor een continue vloeistofkook- en condensatiecyclus wordt voltooid. Deze cyclus zorgt ervoor dat de pomp langere tijd kan draaien zonder dat er vloeistof moet worden bijgevuld, op voorwaarde dat de koelwatertoevoer en de verwarmingsregeling stabiel blijven.
Het lichaam van een diffusiepomp ziet er bedrieglijk eenvoudig uit, maar elk onderdeel is ontworpen met een nauwe tolerantie, omdat de geometrie van de spuitmonden rechtstreeks de pompsnelheid en de uiteindelijke druk bepaalt. De onderstaande tabel geeft een overzicht van de belangrijkste onderdelen en hun functie binnen het samenstel.
| Onderdeel | Functie |
|---|---|
| Ketel en verwarming | Verdampt de werkvloeistof op een gecontroleerde, gelijkmatige temperatuur |
| Mondstukstapel (jetconstructie) | Vormt en versnelt de damp in gerichte stralen |
| Watergekoelde buitenmuur | Condenseert damp terug naar vloeistof en vormt een watergekoeld cold cap-effect aan de bovenkant |
| Baffle of koude kap | Vermindert het terugstromen van vloeistofdamp naar de proceskamer |
| Inlaatflens | Wordt aangesloten op de hoogvacuümkamer |
| Voorlijn en uitlaat | Wordt aangesloten op de voorpomp of mechanische boosterpomp |
Het schot verdient bijzondere aandacht. Omdat de pompvloeistof zelf een damp is die met hoge snelheid circuleert, drijven sommige moleculen onvermijdelijk naar boven in de richting van de kamer in plaats van te condenseren op de wand. Een goed ontworpen koudekap of chevronschot, dat enkele tientallen graden koeler wordt gehouden dan het pomplichaam, vangt het grootste deel van deze terugstroom op voordat het de proceskamer kan vervuilen.
Pompsnelheid van de diffusiepomp wordt doorgaans uitgedrukt in liters per seconde en varieert afhankelijk van de inlaatdiameter, het ontwerp van het mondstuk en het drukregime waarin de pomp werkt. De snelheid is het hoogst in het midden van het werkbereik van de pomp en neemt af naarmate de druk de uiterste limiet van de pomp nadert, omdat er simpelweg minder gasmoleculen over zijn die de dampstraal kan onderscheppen.
De uiteindelijke vacuümdruk wordt daarentegen minder bepaald door de grootte van het mondstuk en meer door de vloeistofkwaliteit, terugstroomcontrole en de reinheid van de kamer en afdichtingen. Een pomp met een groot mondstuk kan snel veel gas verplaatsen zonder noodzakelijkerwijs een lagere einddruk te bereiken dan een kleinere, goed verbijsterde eenheid.
De keuze van de diffusiepompvloeistof heeft invloed op vrijwel elke prestatiemaatstaf die ertoe doet: ultieme druk, terugstroomsnelheid, thermische stabiliteit en weerstand tegen oxidatie. Op siliconen gebaseerde vloeistoffen domineren moderne industriële installaties omdat ze onbedoelde blootstelling aan lucht bij bedrijfstemperatuur veel beter verdragen dan oudere minerale olieformuleringen, die zouden kunnen worden afgebroken of geoxideerd als de kamer werd geventileerd terwijl de ketel nog heet was.
Operators monitoren doorgaans de toestand van de vloeistof door middel van periodieke bemonstering, waarbij ze letten op verkleuring of een stijging van de einddruk in de loop van de tijd, wat er beide op duidt dat de vloeistof begint af te breken of verontreinigingen van de proceszijde heeft geabsorbeerd.
Geen enkel diffusiepompontwerp blinkt in alles tegelijk uit. Grotere stapels mondstukken bevorderen de doorvoer, strakkere schotten bevorderen netheid, en eenvoudigere geometrieën bevorderen minder onderhoud. Het onderstaande radardiagram illustreert hoe drie algemene configuratietypen zich verhouden tot vijf gemeenschappelijke evaluatiecriteria op een relatieve schaal van 1 tot 5.
Omdat diffusiepompen een hoge doorvoer combineren met mechanische eenvoud, blijven ze een gebruikelijke keuze overal waar een groot kamervolume uren of dagen achter elkaar continu op hoog vacuüm moet worden gehouden.
In industriële vacuümcoatingsystemen houden diffusiepompen grote depositiekamers op de druk die nodig is voor uniforme dunnefilmvorming, of het nu gaat om optische coating, decoratieve metallisatie of functionele barrièrecoating op flexibele substraten.
Apparatuur voor vacuümmetallurgie, waaronder ovens voor vacuüminductiesmelten en vacuümbooghersmeltovens, is afhankelijk van diffusiepompen om opgeloste gassen uit gesmolten metaal te verwijderen en oxidatie tijdens de verwerking te voorkomen, wat essentieel is voor de productie van hoogzuivere legeringen die worden gebruikt in de lucht- en ruimtevaart en de productie van speciaal staal.
Testkamers voor ruimtesimulatie maken gebruik van diffusiepompen, vaak in combinatie met cryopompen, om de bijna-vacuümomstandigheden na te bootsen die componenten van ruimtevaartuigen zullen ervaren, ter ondersteuning van ontgassingstesten en thermische vacuümkwalificatiecycli voordat de hardware wordt vrijgegeven voor de vlucht.
Hoogvacuümonderzoeksapparatuur in de oppervlaktewetenschap, onderzoek naar dunne-filmdepositie en materiaalkarakterisering hangt ook van hetzelfde af werkingsprincipe van de oliediffusiepomp om de schone, lagedrukomgeving te bereiken die gevoelige metingen vereisen.
Diffusiepompen belonen consistente bedieningsdiscipline meer dan dat ze incidentele fouten bestraffen, maar een paar gewoonten maken een meetbaar verschil in levensduur en prestatiestabiliteit.
Faciliteiten die een gestructureerd preventief onderhoudsschema volgen, zorgen er over het algemeen voor dat diffusiepompen vele jaren draaien tussen vloeistofverversingen of spuitmondrenovatie, wat een deel van de reden is waarom de technologie kostenconcurrerend blijft ten opzichte van nieuwere pompmethoden voor toepassingen met grote volumes.
Een diffusiepomp maakt gebruik van een verwarmde dampstraal zonder bewegende delen in het pomppad, terwijl een turbomoleculaire pomp gebruik maakt van draaiende bladen met hoge snelheid. Diffusiepompen geven de voorkeur aan continue werking met grote volumes, terwijl turbomoleculaire pompen de voorkeur geven aan snellere opstart- en schonere processen met minder zorgen over koolwaterstoffen.
Met een goed onderhouden schotsysteem en kwaliteitsvloeistof bereiken veel industriële diffusiepompen het bereik van 10 tot negatief 6 tot 10 tot negatief 7 torr, hoewel de werkelijke prestaties sterk afhankelijk zijn van de reinheid van de kamer, de kwaliteit van de afdichting en de staat van de hulppomp.
Het dampstraalmechanisme functioneert alleen correct binnen een specifiek voorlijndrukbereik. Zonder een hulppomp die voortdurend gas aan de uitlaatzijde verwijdert, stort het drukverschil waarvan de straal afhankelijk is in en stopt het pompen effectief.
Dit hangt sterk af van de bedrijfsuren, procesvervuiling en hoe vaak de pomp thermisch wordt cyclisch uitgevoerd. Veel faciliteiten inspecteren elk kwartaal de toestand van de vloeistof en vervangen deze wanneer verkleuring of een meetbare stijging van de einddruk optreedt.
Diffusiepompen zijn over het algemeen beter geschikt voor schoon pompen in de gasfase dan voor processen die een zware deeltjesbelasting genereren, omdat deeltjes de vloeistof kunnen vervuilen en de effectiviteit van het keerschot in de loop van de tijd kunnen verminderen.